Even tellen voor onze democratie

De verkiezingen staan voor de deur, 19 maart 2014 is het zover. De peilingen zorgen voor nieuws en nemen de overhand en oh jee, die zien er niet zo gunstig uit.

Niet voor de vertegenwoordigers van de lokale partijen die de landelijke identiteit als lust of last dragen en niet voor de lokale democratie als het gaat om de opkomst. Sentimenten zijn er altijd, moet ik daar in meegaan? Nee, daar ben ik de persoon niet naar. Wel kan ik tellen.

Eens even rekenen. Hoeveel stemgerechtigden heeft Houten met bijna 50.000 inwoners? In 2010 waren er 20.551 stemmers, dat was een opkomst van 58,99 %. Met dat rekensommetje zou het inhouden dat Houten in 2010 circa 34838 stemgerechtigden had.

Aangezien er 29 zetels in de gemeente Houten te verdelen waren, was de kiesdeler 20551/29 = 708,65. Dus met 708,65 heeft in 2010 een partij een zetel gekregen. Ook goed om te weten is dat een kandidaat met 177 stemmen in 2010 in het bezit kon komen van een voorkeurszetel . Ter verduidelijking, als het aantal stemmen groter is dan een kwart van de kiesdeler, is deze kandidaat direct gekozen en komt met voorkeurstemmen in de raad. Inmiddels is het aantal kiesgerechtigden iets meer geworden anno 2014. Mijn schatting, rond de 36000 in Houten. Meer lezen

In twaalf stappen naar een feestje

Ik vertel regelmatig, aan zij die het horen willen, dat er een verschil zit tussen de focus op een probleem of op een oplossing. Het klinkt logisch maar zorgt in begeleidingssituaties nog wel eens voor verwarring. Vaak word ik als begeleider gevraagd als er een probleem is. ‘Help ons, we willen verlost worden van een probleem, het moet anders.’
Een dergelijke benadering zorgt bij mij voor de nodige vervolg vragen. Hoezo anders? Wat moet er anders? Ik vraag dan ook graag naar de gewenste situatie. Wat wil je wel?

Meer lezen

Een nacht mee met de Houtense politie (deel 1)

Kansen moet je aangrijpen, dat is mijn overtuiging, dus toen de mogelijkheid er was om een dienst met de Houtense politie mee te lopen, hoefde ik niet lang na te denken. In de nacht van vrijdag 25 oktober was het zover.

Ik was te gast bij de basiseenheid Lekpoort onderdeel van district West van regio Midden Nederland. Tegenwoordig werkt de politie inzet voor de gemeentes Nieuwegein, Vianen en Houten, vanuit het nieuwe politiebureau aan de Brug 2a te Houten.

Ik mag deze nacht mee met de politiemannen Jaap en Joey. Zij hebben deze nacht de openbare orde dienst. Dat wil o.a. zeggen specifieke aandacht voor de verschillende horecalocaties, hangplekken, evenementen zoals de kermis en reageren op meldingen. Meer lezen

Consequenties van het spel

Ik hecht veel waarde aan onze democratie en het recht om te stemmen. Een recht wat ik koester en waar ik me graag voor inzet. Ruim 10 jaar, waarvan 8 jaar als gekozen gemeenteraadslid, ben ik actief in het lokale politieke spel van Houten, onze lokale democratie. Dat wat ooit begon als een bewuste keuze is toe aan een nieuwe afweging.

Meer lezen

Ik wil van belerend naar lerend!

Uit boek Lerend organiseren en veranderen – Als meer van hetzelfde niet helpt
geschreven door André Wierdsma en Joop Swieringa
Het is een klassiek patroon volgens de boekjes en theorieën, werken bij de overheid is vaak werken bij een “belerende organisatie”. De belerende organisatie is synoniem met de klassieke bureaucratie. In zulke organisaties leren individuen weliswaar veel, maar collectief loopt het leren uiterst moeizaam. De verregaande taakdifferentiatie reduceert de mogelijkheden voor samenwerking en dus voor leren via interactie tot vrijwel nul. Alle aandacht is gericht op het voorkomen van problemen en dus van leren. De sterke nadruk op rationeel handelen ontneemt velen durf om te leren. Er ontstaat een grote discrepantie tussen wat men zegt (de “praattheorie”) en wat men doet (de “Doe-theorie”). Gaat er iets fout, dan ligt de schuld al snel bij een ander. Iedereen is slechts partieel verantwoordelijk voor het aanpakken van een probleem. Tussen beslissers, denkers en doeners bestaan vooral machtsrelaties. De stijl van de communicatie op alle niveaus is hiërarchisch en ongelijkwaardig. Mensen zien zichzelf als radertjes in een systeem en gaan zich steeds meer als een radertje gedragen. Een reÏficatie. Wat ontbreekt, is de klant als motor voor vernieuwing. Henri Mintzberg noemt dat in de theorie de “machinebureaucratie”, waarbij het woord machine als metafoor is bedoeld voor een dergelijke organisatie.
Meer lezen

Hervormingen, gedragen door mensen.

Bezuinigen, lasten verzwaren of hervormen, 3 richtingen om de huidige maatschappelijke en politieke ontwikkelingen te lijf te gaan. Kort samen gevat is dat het verschil in denken tussen de verschillende politieke stromingen. Elke politieke partij zoekt de juiste balans tussen deze drie ingrediënten. Iedereen creëert zijn eigen overzicht en waarheid. Is het Kundus- of lente-akkoord nou wel of geen uitgebalanceerd pakket aan maatregelen? Hoe meer informatie er komt hoe meer onbalans er zichtbaar wordt. Er speelt ook een ander element een rol in de discussie, het nemen van verantwoordelijkheid. Daarbij valt mij op dat verantwoordelijk zijn, iets anders blijkt te zijn als verantwoordelijkheid nemen. Zoiets als het verschil tussen gelijk hebben en gelijk krijgen. Ook interessant, het akkoord blijkt een beperkt houdbaarheidsdatum te hebben, 12 september.
Meer lezen

Teveel ik in wij

De crisis van dit moment is voor mij het beste te omschrijven als “teveel ik in wij”. Ik ervaar de samenleving steeds meer als een grote brij aan eigen belangen. Een brij van meningen, bezit, schuld, macht, strijd, wantrouwen en belangen.

De werkelijkheid wordt steeds meer vanuit de ik gezien, de wij staat te ver van ons af, laat staan dat we weten wie bij ‘wij’ hoort. Wij staat voor de samenleving, een samenleving waar iedereen toebehoort. Wij is het midden. Volg je het nog?
Meer lezen